فوتبال
یادداشت ویژه: نتایج درخشان ژاپن در المپیک و یادآوری یک حقیقت تلخ به ایرانی ها
در حالی که ستاره های ژاپنی برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی بهترین تیم های اروپایی تلاش می کنند، بازیکنان ایرانی حتی از تیم های کوچکی مانند اوساسونا هم کنار گذاشته میشوند
- 20 سال پس از شکست تلخ ایران مقابل ژاپن در جام ملت های آسیای 1992، ژاپنی ها یک بار دیگر فوتبال ایران را در شوک فرو بردند؛ این بار نه در دیداری رو در رو، که با شکست دادن تیم المپیک اسپانیا؛ تیمی که در آن ستاره هایی مانند خوان ماتا، داوید دخه آ، خاوی مارتینس و جوردی آلبا حضور داشتند. این پیروزی برای هواداران فوتبال در ایران یادآور یک حقیقت تلخ بود؛ حقیقتی که سال هاست به خوبی از آن آگاه هستند؛ عقب ماندن از سایر رقبای شان در فوتبال آسیا و تبدیل شدن به یک فوتبال درجه دو.
فلاش بک
تقریبا 20 سال قبل بود؛ ایران که با مربیگری علی پروین، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران، قهرمان بازی های آسیایی پکن شده بود، با همان تیم و برای شکستن طلسم ناکامی در جام ملت های آسیا راهی هیروشیمای ژاپن شد. ایرانی ها در دو دیدار ابتدایی یک پیروزی مقابل کره شمالی و یک تساوی مقابل امارات به دست آوردند. تنها یک تساوی در دیدار آخر گروه مقابل ژاپن میزبان می توانست ایران را راهی مرحله نیمه نهایی کند اما داوری پر حرف و حدیث جمال شریف، داور سوریه ای دیدار و گل دیر هنگام کازویوشی میورا، باعث حذف ایران شد. این دیدار را می توان آغاز سقوط ایران و اوج گیری ژاپن دانست.
ژاپنی ها که تا پیش از آن هرگز قهرمانی در جام ملت های آسیا را تجربه نکرده بودند، در همان رقابت ها به قهرمانی رسیدند و در 5 دوره بعدی نیز 3 بار دیگر جام قهرمانی را بالای سر بردند تا به پرافتخارترین تیم آسیا تبدیل شوند.
در مقابل فوتبال ایران بعد از ناکامی در آن رقابت ها اگرچه دو بار دیگر در بازی های آسیایی به قهرمانی رسید و دو بار به جام جهانی صعود کرد اما نگاهی به جایگاه این تیم و رقبای اصلی اش در آسیا نشان می دهد که فوتبال ایران تا چه اندازه از بقیه عقب مانده است.
بازگشت ستاره های ایرانی به خانه
در تابستانی که شینجی کاگاوا به منچستریونایتد پیوست، جواد نکونام، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران، یکی از آخرین ستاره های موفق ایرانی در فوتبال اروپا، هم به لیگ ایران برگشت تا تایید دیگری بر افزایش فاصله فوتبال ایران و ژاپن باشد. در حالی که ستاره های ژاپنی برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی بهترین تیم های اروپایی تلاش می کنند، بازیکنان ایرانی حتی از تیم های کوچکی مانند اوساسونا هم کنار گذاشته می شوند؛ اتفاقی که در واقع بازتابی از مسیر متفاوت فوتبال دو کشور است. لیگ ژاپن که بی تردید بهترین لیگ فوتبال آسیاست، هر فصل بازیکنان جوان زیادی را به رده اول فوتبال آسیا معرفی می کند که بسیاری از آنها فرصت حضور در لیگ های اروپایی را پیدا می کنند؛ در حالی که در لیگ ایران، باشگاه های دولتی به جای تلاش برای پرورش بازیکن، تنها به دنبال صرف هزینه های هنگفت برای خرید بازیکنان شناخته تر هستند و این فرصت بروز استعدادهای جدید را از بین می برد. دو باشگاه بزرگ تهرانی، پرسپولیس و استقلال، به جای توجه به فوتبال پایه، تنها به دنبال اهداف کوتاه مدت و قهرمانی های کم اهمیت و بدون دنباله هستند. و همین مسئله موجب شده تا اقتدار همیشگی شان در فوتبال ایران را از دست بدهند.
ایران؛ فوتبال بی رویا
دو دهه قبل، در همان روزهایی که رشد فوتبال ژاپن آغاز شد، یک کارتون ژاپنی در ایرانی سرو صدای زیادی به پا کرد. "فوتبالیست ها" داستان چند نوجوان ژاپنی بود که بعد از پشت سر گذاشتن مراحل مختلف به تیم ملی کشورشان می رسند و در نهایت فرصت بازی در جام جهانی را پیدا می کنند. توانایی های غیرعادی شخصیت های این کارتون تا مدت ها باعث شوخی و خنده در بین ایرانی ها بود اما اکنون با پیشرفت فوتبال ژاپن و ظهور ستاره هایی مانند کاگاوا، اوکازاکی، هاسه به و بقیه، ایرانی ها متوجه شده اند که آن کارتون در واقع بیان تصویری رویای ژاپنی بود؛ رویایی که در فوتبال ایران وجود ندارد.
در فوتبال ایران همه چیز به "دم دست ترین هدف"، اولین قهرمانی، اولین صعود یا بزرگترین ستاره ای که می تواد با پول های هنگفت به خدمت گرفت، ختم می شود؛ بدون هیچ برنامه ای برای آینده.
































این وبلاگ قراره اخبار ورزشی را بدست علاقه مندان به ورزش برساند.